می توان گفت، این انتخابات برای رژیم رییس جمهور فلجی را تولید کرده است. رییس جمهور ناتوان بدون مشروعیت، قادر به اداره چهار سال کشور نخواهد بود.

رهبر رژیم اسلامی با دست خود، سرنوشتش را با سرنوشت رییس جمهور پیوند زد. مشروعیت رژیم که در سی سال گذشته هرروزه رو به نشییب بود، با این پیوند و کودتای پس از آن با بزرگترین بحران عمر خود روبرو گردیده است. نه تنها استواری دستگاه رهبری و کل نظام به طرز بی سابقه سست شده است، بلکه این امر گزیدارهای پیش روی نظام و قدرت مانور آنان را به شدت محدود کرده است.
نظامی که در درازای سی سال زندگی، خو کرده که از زور برای حل مسایل استفاده کند، بنا به غریزه وسیله ی نیروهای امنیتی و انتظامی، دست به سرکوب خواست مردم زد. مساله ای که راه حل سیاسی داشت به بحرانی بی سابقه بدل شد. با روی آوردن به زور، دیگر رژیم قادر نبود که گزیدار حل سیاسی مساله را مطرح کند. چنین امری به جز نشانه ی ضعف، تعبیر دیگری نمی توانست داشته باشد. اما در این میان نیروی نهایی و تعیین کننده یعنی سپاه پاسداران، هنوز به نسبت خاموش است. رژیم از این که خود را در بست وابسته سپاه پاسداران کند و آنان را به بازیگران اصلی صحنه سیاسی ایران بدل کند، وحشت دارد. اما بخش دیگر به خاطر این است که سپاه پاسداران نیز درک می کند که یک پارچگی مورد نیاز برای انجام چنین نقشی، در داخل آن نهاد وجود ندارد. افزون برآن سپاه خواستار یک راه حل سیاسی فوری برای حل مساله است تا از وزنه خود استفاده کند. از سوی دیگر با کاسته شدن هر روزه از مشروعیت رییس جمهور و به همراه آن رهبر رژیم، سپاه پاسداران احساس می کند که دیر یا زود مجبور به مداخله خواهد شد.
رییس جمهور به سادگی قادر به ادامه ی حکومت نیست. اجتماع هر لحظه آماده انفجار دیگری است. امکان اعتصابات گسترده وجود دارد. بیش از یک ماه است که اقتصاد کشور نیمه تعطیل است و دلیلی در دست نیست که تصور کنیم وضعیت اقتصادی به زودی بهبود خواهد یافت. بیکاری به شدت و به ویژه در میان جوانان که رواج داشت، اوج خواهد گرفت. از سوی دیگر با کاسته شدن از تولید و واردات، تورم با موج جدیدی روبرو خواهد شد. افزون بر تمام این ها، رقبای داخلی نیز در کمین نشسته و از هر اشتباه استفاده خواهند کرد. نبود مشروعیت انتخابات، به ویژه در پهنه جهانی خود را نشان خواهد داد. تنها تعداد انگشت شماری از کشورهای خارجی به او تبریک گفته و او را به رسمیت شناخته اند. دیدار، مذاکره، بده و بستان و حل مسایل، عقد قرارداد و به طور کلی روابط خارجی با مشگل اساسی روبرو خواهند شد. می توان گفت، این انتخابات برای رژیم رییس جمهور فلجی را تولید کرده است. رییس جمهور ناتوان بدون مشروعیت، قادر به اداره چهار سال کشور نخواهد بود.
آینده ایران را نمی توان پیش بینی کرد. زیرا اقدامات رژیم برای حل مسایل، پیش از آن که بر مبنای منطق باشد، به ویژه در این بحران، بر محاسبه برای حفظ قدرت نظام، خارج کردن رقبا و غریزه انجام می گیرد. با این حال می توان گفت که رژیم دو راه پیش رو دارد. یا راه وضعیت متزلزل کنونی ادامه داده و امیدوار باشد که در درازای زمان بحران آرام تر شده و رژیم به تواند به آهستگی خود را از چنین وضعیتی بیرون کشد. از نظر رژیم، چنانچه گفته شد، با وجود رییس جمهور مفلوج، این قماریست خطرناک. چنین روشی، مساله را حل نکرده و تنها زمان می خرد. برای حل مساله، رژیم زیر فشار و اجبار، امکان زیاد دارد که دیر یا زود برای آوردن دولتی "بی طرف" و به ظاهر کوتاه مدت – تا انتخابات جدید - به کودتای دیگری دست زند. اجرای چنین کودتایی بدون شک بر دوش نیروهای مسلح و به ویژه سپاه پاسداران خواهد بود. در چنین صورتی، سپاه به قدرت نخست بی چون و چرای رژیم اسلامی بدل خواهد شد و راه حل سیاسی خودش را بر نظام دیکته و یک پارچگی خود را نیز حفظ خواهد کرد. این وضعیت می تواند با تغییر رهبری و یا شورایی و یا حفظ آن به صورت کنونی ، همراه باشد. در هر حال بخشی از مدعیان کنونی قدرت در داخل نظام، با سپاه همراه خواهند بود. آنان ممکن است که در ظاهر عمل نمایند اما قدرت واقعی از آن نیروهای مسلح خواهد بود. رژیم که با دست خود چنین شرایطی را ایجاد و رییس جمهور ناکارایی را زاده است، برای یافتن راه حل، به طور روز افزون نیاز به همکاری و پشتیبانی بیش تر سپاه دارد که به نوبه خود، نفوذ و قدرت آن نهاد را به شدت خواهد افزود.
اما برای موفقیت، سپاه پاسداران نیاز به همراهی ارتش دارد. ارتش ایران که در سی سال گذشته بدون در گیر شدن به مسایل داخلی و با آرامش مشغول مداوای زخم هایی بوده که از رژیم جمهوری اسلامی برداشته و بی عدالتی که در جنگ هشت ساله برآن روا شده، اکنون به نیرویی بسیار با انظباط و کار آرا بدل شده است. سپاه پاسداران اگر دست به چنین کودتایی زند باید اطمینان داشته باشد که با مقاومت از سوی چنین نیرویی روبرو نخواهد شد. صرف چنین عملی به معنای افزایش نفوذ ارتش در تحولات داخلی و نقش مهم تری در شکل گیری سیاست خارجی خواهد بود. می توان انتظار داشت که ارتش در سیاست خارجی و رابطه با غرب، در مقایسه با سپاه سیاست ملایم تر و تا اندازه ای منطقی در پیش گیرد. منافع ارتش حکم می کند که از برخورد نظامی با غرب با در پیش گرفتن سیاست عدم تحریک، اجتناب کرده و همزمان دست به همکاری با آنان برای مبارزه با افراطی های مذهبی در عراق، افغانستان و پاکستان زند.
چنین کودتایی نیز نخواهد توانست رژیم را نجات دهد. ملت ایران بهیچ وجه دیگر حکومتی را که بر خاسته از اراداه ملی نباشد، پذیرا نخواهد بود. مشروعیت این رژیم در این سی سال چنان آسیب دیده که ترمیم پذیر نیست. اما چنین اقدامی از سوی دیگر، زمان و فرصت لازم برای پیدایش و استواری رهبری جنبش ملی را فراهم کرده و از سوی دیگر به سرآمدان نظام کنونی (دستکم بخشی از آنان) امکان می دهد که به سوی ملت روی آورند.

---------------------------

---------------------------