33.9 C
تهران
سه شنبه, اردیبهشت ۲۸, ۱۴۰۰
کنفرانس یک کشور یک ملت

سخنرانی داریوش همایون در کنفرانس اروپائی (کنفرانس یک کشور یک ملت) حزب مشروطه ایران

دکتر داریوش همایون

ما تا پایان تعهد ملی خود می رویم

سخنرانی داریوش همایون در کنفرانس اروپائی (کنفرانس یک کشور یک ملت) حزب مشروطه ایران

 

در زندگی حزبی ما هیچ کنفرانس یا کنگره ای مانند این کنفرانس زیر سایه رویداد های بیرون از کنترل ما، بیرون از کنترل مردم ایران، نبوده است. تا کنون ما سرتاسر دلمشعول درآویختن با جمهوری اسلامی بوده ایم، که از مبارزه با کم و کاستی های خودمان آغاز می شود و به فرهنگ سیاسی ایران می رسد که چنین رژیم و گروه فرمانروائی را در کشور ما امکان پذیر ساخته است، و آنگاه به آنچه وظیفه یک حزب سیاسی است ــ عرضه داشتن یک جایگزین باورپذیر credible و پیکار برای تغییر وضع موجود. امروز ما همه آن دلمشغولی ها را داریم ولی پرهیب (یا شبحی) بر این کنفرانس افتاده است که از پنج سال پیش میهن ما را تهدید می کند.

من خودستائی را که در کنار بدگوئی از دیگران یک عیب ملی ماست دوست ندارم. اما در توضیح موضعگیری خود به عنوان حزبی مسئول اکنون و آینده ایران ناگزیر از یاد آوری هشداری هستم. این هشدار از هنگامی که برنامه تسلیحات اتمی جمهوری اسلامی از پرده بیرون افتاد برای نخستین بار از سوی ما داده شد. ما پنج سالی است هربار با تاکید بیشتر گفته ایم که این برنامه تحمل نخواهد شد و به هر وسیله جلو آن را خواهند گرفت و رژیم اسلامی با ادامه آن موجودیت ایران را به خطر خواهد افکند. اگر ما به این شدت نگران آینده ایران هستیم از اینجاست که می بینیم بد ترین پیش بینی های ما دارد درست در می آبد.

اینکه داشتن بمب اتمی حق مسلم جمهوری اسلامی و جلوگیری از آن به هر وسیله حق مسلم دیگران است یا نه، می تواند موضوع مقاله نویسی های بی پایان باشد. ما با واقعیتی، با اوضاع و احوالی اندک اندک اضطراری، روبرو هستیم و دیگر فرصتی برای این سخنان نداریم. رژیم آخوندی-سپاهی به اعتراف خودش هژده سال برنامه اتمی اش را از چشم جهانیان پنهان کرده بود. از چند سال پیش هم با ترفند های گوناگون آن را به سرعتی که می تواند در زیر چشمان سازمان بین المللی انرژی اتمی پیش می برد و قطعنامه های شورای امنیت را با بی اعتنائی رد می کند و تا اینجا مصمم است به بهای بد ترین مخاطرات برای ایران به بمب اتمی دست یابد. امریکائیان نیز با یک دیپلماسی شکیبایانه و بهره گیری از اقدامات و سخنان سران رژیم دارند زمینه را برای رویاروئی نهائی آماده می کنند . دیگر کمتر کسی تردید دارد که اگر رهبر و رئیس جمهوری باور نکردنی ایران (آیا در خواب هم می دیدیم که ملت مان به این پستی ها بیفتد؟) تن به سازشی ندهند جنگ، هم کاملا امکان پذیر و هم اجتناب ناپذیر خواهد بود.

درباره این جنگ که احتمالش پیوسته بیشتر شده است نمی باید هیچ توهمی داشت. اگر کار به حمله به ایران برسد نخواهند گذاشت یک رژیم تروریست و تروریست پرور، از ضربات هزاران بمب هشیار کمر راست کند و توان انتقام گرفتن داشته باشد. موضوع تنها ویران کردن تاسیسات اتمی نیست. ما می باید خود را برای بد ترین شرایط آماده کنیم.ــ برای هنگامی که در هم شکستن ماشین قدرت در میان تلفات و ویرانی های فلج کننده زمینه را برای نیرو های هرج و مرج و تجزیه طلبی آماده خواهد ساخت. اگر پس از پیروزی انقلاب اسلامی تقریبا بلا فاصله جنگ داخلی ــ هرچند با ابعاد کوچک ــ در دو استان مرزی ایران درگرفت این بار در اوضاع و احوالی هزار بار آشقته تر می توان بد ترین انتظار ها را داشت.

پیشینه مخالفت ما با جنگ به دهه گذشته بر می گردد. بدنبال حملات تروریستی جمهوری اسلامی برضد تاسیسات امریکائی در کنیا و عربستان سعودی گفتگوی جنگ و مجازات رژیم بالا گرفت. ما در 1996 در تظاهراتی که شاخه واشینگتن دربرابر کاخ سفید ترتیب داده بود اعلام کردیم که هیچ دولتی حق حمله به خاک ایران ندارد. در عین حال ما تنها سازمان سیاسی بودیم که از تحریم اقتصادی جمهوری اسلامی دفاع کردیم. در آن هنگام دیگران به عنوان اینکه دود تحریم ها به چشم مردم ایران خواهد رفت از ما انتقاد کردند. حکومت وقت امریکا البته تنها به اقدامات نمایشی می اندیشید و از تحریم هائی که برقرار کرد دودی برنخاست که به چشم کسی برود. امروز ییشتری طرفدار تحریم شده اند.

چهار سال پیش در کنفرانس اروپائی، کنفرانس هوشنگ وزیری، (27 سپتامبر 2003) حزب مستقیما به بحران اتمی پرداخت. در بخشی از قطعنامه آن کنفرانس که سراسر به بحران اتمی می پرداخت آمده است: “ما هرگونه ماجراجوئی اتمی جمهوری اسلامی را محکوم می کنیم و مسئولیت هر آسیبی را که سیاست های کنونی رژیم به کشور وارد کند مستقیما متوجه زمامدارانی می دانیم که برای سود کوتاه مدت شخصی با سرنوشت مردم بازی می کنند.
“کنفرانس ضمن ابراز نگرانی سخت از پیامدهای ناگزیر اقدامات غیر مسئولانه رژیم،
1 ــ همه ایرانیان دلسوز را فرا می خواند که یک صدا با مسلح شدن رژیم ضد مردمی اسلامی با سلاح هسته ای مخالفت ورزند. این مبارزه ای که رژیم با جامعه بین المللی آغاز کرده مبارزه مردم ایران نیست و سران حکومت از هر جناح می باید از این پندار باطل بدر آیند که مردم را مانند سال های جنگ با عراق پشت سر خود خواهند داشت.
2 ــ دولت های خارجی را به مسئولیت بزرگی که در حفط صلح و امنیت بین المللی دارند توجه می دهد و انتظار دارد با وارد کردن فشار مداوم و هماهنگ بر رژیم آخوندی، مانع درگیر شدن مردم ایران با پیامدهای اعمال ماجراجویانه سران رژیم شوند.”

پس از چهار سال رژیم اسلامی نه تنها توانسته است بحران را به مرحله وارد شدن ضربات کشنده بر ایران بکشاند بلکه با سیاست های همیشگی تبعیض آمیز و سرکوبگرانه اش در میان اقلیت های مذهبی و اقوام ایران درجه ای از نارضائی و دشمنی برانگیخته است که به آسانی می تواند از سوی قدرت های بیگانه بهره برداری شود. گروه هائی که از دیرباز با نیروهای بیگانه در ارتباط بوده اند با آغوش باز به فعالیت هائی پیوسته اند که هدفش گشودن جبهه تازه ای برضد جمهوری اسلامی در استان های مرزی ایران است. در این رابطه گزارش هائی از تهیه های نظامی در بیرون مرز ها می رسد که موجب نگرانی هر دوستدار ایران است.
* * *
پیش از همه اینها (1992) در تدارک های نظری و تشکیلاتی برای پایه گذاری سازمانی از مشروطه خواهان سندی تنظیم شد که در کنفرانس موسس سال 1994 به عنوان منشور آن سازمان (از یک دهه پیش حزب مشروطه ایران)به تصویب رسید. این سند از نظر موضع گیری ما در برابر جنگ و تجزیه ایران و اساسا نگاه ما به کل مسئله مبارزه بسیار مهم است. در مقدمه منشور چنین می آید:

“تلاش ما برای آزادی میهن، رهایی از فاشیسم مذهبی و پایه‌گذاری یک نظام ملی، مردمی و پیشرو در ایران است.
“به عقیده ما سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی نخستین مرحله پیکار است. مرحله دوم که به همان اندازه اهمیت دارد ساختن یک جامعه نوین ایرانی است که تنها با مشارکت همه مردم و گرایش های گوناگون میسر خواهد بود.”
“آنگاه نخستین بند برنامه سیاسی حزب چنین تصریح می کند:
“1 ــ استقلال و تمامیت ارضی و یگانگی ملی ایران برای ما از همه بالاتر است و به هر قیمت و در هر وضعی از آن دفاع می‌کنیم.”

از این روشن تر در آن زمان که هیچ از این خبر ها نبود نمی شد گفت ولی بدبختانه شرایط به گونه ای است که احتمال دارد ناگزیر به آن تعهد عمل کنیم. در آن صورت، و تنها در آن صورت، همه گزینه ها روی میز خواهد بود و برای دفاع از استقلال و یکپارچگی و یگانگی ملی ایران از جمله با بد ترین دشمنان خود نیز موقتا همکاری خواهیم کرد. در زندگی هر فرد و اجتماعی لحظاتی پیش می آید که چنانکه سعدی گفت “دست بگیرد سر شمشیر تیز.” ما سرکشیدن کاسه زهر را بر تماشاگر ازهم پاشی ایران بودن ترجیح خواهیم داد. دیگران را نمی دانم ولی ما همان لحظه که به حزب پیوسته ایم موضع خود را در برابر چنان خطری روشن ساخته ایم.

من می دانم که این پیام سخت و تلخ چه تکانی به بسیاری داده است و خواهد داد ولی به نظر من لازم است به همه گوش ها برسد. ما نقشی در سیاستگزاری ها نداریم ولی می توانیم با برطرف کردن پاره ای اشتباه حساب ها، در جلوگیری از جنگ، که در های دوزخ تازه ای را بر ایران باز خواهد کرد، نقشی داشته باشیم . پیام سخت ما به رفع پاره ای اشتباه حساب ها کمک خواهد کرد:
1 ــ “خطر جنگ جدی نیست و امریکا نمی تواند جبهه تازه ای را بگشاید.”
امریکا در افغانستان و عراق نشان داد که اراده و توان جنگ دارد و فرو باریدن هزاران بمب هشیار و بتن شکن بر ایران برایش مسئله چند روز است.
2 ــ “امریکا از هزینه های حمله به ایران آگاه تر از آن است که دست به دیوانگی بزند.” با همه مخالفتی که در افکار عمومی امریکا با جنگ و آگاهی از پیامد های فاجعه بار آن، هست کمتر مقام مسئولی است که گزینه جمهوری اسلامی اتمی را بد تر از هر گزینه دیگر نداند.
3 ــ “بمب اتمی غرور ملی و حق مسلم ماست؛ چرا دیگران داشته باشند و ما نداشته باشیم؟” دیگران بسیاری چیز های حیاتی تر دارند که ایران ندارد؛ آخوند ها هم بمب را برای غرور ملی نمی خواهند. اگر قرار است برنامه اتمی به بهای جنگ پیش برود بهتر است در این مورد از غرور ملی پائین بیائیم و مثلا به دریای خزر و خلیج فارس بیندیشیم.
4 ــ “ایرانیان از حمله امریکا استقبال می کنند.” همین اندازه کافی است به ما بنگرند که با همه پشتیبانی از امریکا در جنگ با تروریسم اسلامی به درجه ای با حمله نظامی به ایران مخالفیم که کاسه زهر را هم سرخواهیم کشید.

یک اشتباه حساب دیگر هم هست که موضعگیری رادیکال ما در برطرف ساختن آن از هر زمینه دیگر موثر تر خواهد بود. نیرو های تجزیه طلب از پیامد های حمله نظامی امریکا چشمداشت های فراوان دارند. اکنون می بینند که اگر بخواهند با بهره گیری از مداخله نظامی بیگانه، ایران را به جائی ببرند که خاطر خواه شان است چه مقاومتی دربرابرشان سازمان خواهد گرفت و ایرانیان چه اندازه آماده خواهند بود بد ترین دشمنی ها را موقتا برای نگهداری میهن خود فراموش کنند. چنین هشداری بی تردید عناصر روشن تر و مسئول تر را در سازمان های قومی به دوباره اندیشی خواهد انداخت ــ آنها حتا با حمله نظامی نیز نخواهند توانست.

نکته بسیار مهم در همین جاست. حزب می باید برای پیامد های جنگ، و برای پس از جمهوری اسلامی، آماده باشد. ما با موضعگیری امروزمان در بهترین موقعیت برای کاستن از هزینه های جنگ و برطرف کردن بد ترین پیامد های آن خواهیم بود.
هم اکنون حزب در این بزرگ ترین بحث ملی ما چنان موقعیتی را پیدا کرده است.
به گمان من تا همین جا فضا بسیار از چند ماه پیش روشن تر است. در امریکا کمتر کسی درباره استقبال مردم ایران از حمله سخن می گوید؛ چلبی هائی که نمی توانستند شادمانی خود را از احتمال درگرفتن جنگ پنهان کنند خاموش شده اند و اعتباری نزد دوستان محافظه کار خود ندارند. مخالفت با جنگ و رویاروئی با گروه های تجزیه طلب، گفتمان غالب ایرانیان شده است. خطر جنگ نزدیک تر است ولی به همان درجه تلاش برای حل مشکل بالا گرفته است. همه می دانند که هیچ جای خوشبینی برای هیچ طرفی نیست. من نمی دانم سهم ما چه اندازه است ولی خوشحالم که به وظیفه خود عمل می کنیم.

حزب سیاسی کارش همین است. گریز از برابر مسائل دشوار و تکرار سخنان کلی همه پسند که به کسی برنخورد، دنباله رو بودن بجای پیشتاز بودن نه شایسته حزبی سیاسی است نه به هیچ امری خدمت خواهد کرد. حزب می باید انگشت بر حساس ترین جا ها و مهم ترین مسائل بگذارد و راه حل های درست را صرفنظر از پسند و ناپسند دیکران به مردم عرضه دارد. رهبری افکار عمومی وظیفه احزاب سیاسی به ویژه در اوضاع بحرانی است؛ آنها هستند که می باید از امر درست دفاع کنند، و مسلم است که درست ترین موضع گیری ها نیز مخالفانی خواهد داشت.
***
سخنرانی امروز بی آوردن یک سند دیگر کامل نخواهد شد. این سند را که تفصیل بیشتر اصل هفتم منشور حزب است ما به عنوان قطعنامه کنفرانس امریکائی (7-8 ژوئن 2003) تصویب کردیم و در کنگره پنجم، کنگره همبستگی ملی (2-3 اکتبر 2004) به عنوان سند پیوست به منشور حزب افزوده شد. برای نشان دادن حسن نیت کسانی که در این سال ها به ما از موضع دمکراسی و “حقوق ملیت ها” می تازند هیچ چیز بهتر از این نمی توان گفت که در چهار سال گذشته یک اشاره به این سند که موضع رسمی حزب مشروطه ایران است ندیده و نشنیده ایم. با آنکه آن را رسما برای یکی دو سازمان قومی فرستاده ایم؛ با آنکه مدت ها آن را در صفحه نخست سامانه حزب گذاشته ایم؛ با آنکه در مقالات و سخنرانی های بی شمار در این سال ها به آن استناد کرده ایم هیچ کس حتا در خرده گیری، از آن سخنی نگفته است. با چنین روحیه هائی آیا می توان ما را ملامت کرد که چرا دیگر حاضر نیستیم در نشست های بیهوده، در گفتگوی کران، شرکت جوئیم؟

این سند را در تمامیتش بار دیگر در اینجا می آورم که به اندازه کافی روشن هست و جای تردید در آنچه ما برای اقوام ایرانی می خواهیم و آنچه برای یک نظام حکومتی غیر متمرکز و دمکراتیک، نه قبیله ای، می خواهیم نمی گذارد. درست است که ما برای نگهداری و دفاع از این ملت و این سرزمین همه چیز را فدا خواهیم کرد و از هر مرزی خواهیم گذشت ولی در عین حال در ارتباط با دمکراسی و حقوق بشر ذره ای کوتاه نمی آئیم:
“از آنجا که دمکراسی یا مردمسالاری و حقوق بشر به یکدیگر بسته‌اند و یکی بی‌دیگری معنی ندارد؛ از آنجا که رعایت حقوق مدنی و فرهنگی اقوام و مذاهب گوناگون، در مقوله دمکراسی و حقوق‌بشر هردو می‌گنجد؛
و از آنجا که حزب مشروطه ایران مردمسالاری و اعلامیه جهانی حقوق‌بشر و میثاق های حقوق اقوام و مذاهب پیوست آن را (که در سال‌های پیش از انقلاب به امضای دولت ایران رسید) پایه برنامه سیاسی خود قرار داده است، کنگره پنجم، کنگره همبستگی ملی، اصول زیر را به عنوان پیوست منشور حزب تصویب می‌کند:
1 ــ ما مردمسالاری را به معنی حق برابر همه ایرانیان در حکومت بر خود توسط نهادهای انتخابی آنان می‌دانیم. هیچ تبعیض جنسیتی یا مذهبی یا قومی در میان ایرانیان نیست. همه ساختار حکومتی و سازمان بندی اجتماعی باید به اراده و در خدمت مردم و برای دفاع از حقوق افراد جامعه باشد. ما هیچ اقلیتی جز در رای‌گیری نمی‌شناسیم. اقلیت به معنی تمایز و تبعیض می‌باید از قاموس سیاسی ایران حذف شود.
2 ــ ملت ایران از اقوام و مذاهب گوناگون تشکیل شده است که در طول هزاره‌ها با هم زیسته و از سرزمین ملی با خون خود نگهداری کرده‌اند. نیرومندی ملی و غنای فرهنگی ایران از این تنوع قومی و مذهبی بوده است و نگهداری ویژگی‌های اقوام و مذاهب گوناگون جامعه ایرانی نه تنها یک حق دمکراتیک بلکه یک ضرورت ملی است. ملت ایران به هر بها و مانند همیشه در یک تاریخ هزاران ساله، از استقلال و یکپارچگی سرزمین ملی دفاع خواهد کرد و سیاست ایران بر پایه احترام به حقوق مدنی و فرهنگی شهروندان یک جامعه دمکراتیک خواهد بود.
3 ــ حقوق اقوام و مذاهب در یک نظام مردمسالار مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق‌بشر و میثاق های آن با اصل یک کشور، یک ملت منافاتی ندارد و همه اقوام و مذاهب ایران می‌توانند زیر یک حکومت مرکزی با یک قانون غیرمذهبی و عرفیگرا بسر برند و فرهنگ و هویت ویژه خود را نیز در پناه همان قانون نگهداری کنند. زبان رسمی ایران زبان ملی یعنی فارسی است ولی مردم در هرجا می‌توانند به زبان مادری خود آموزش ببینند و سخن بگویند و رسانه‌های همگانی داشته باشند؛ رسوم خود را نگهدارند و از هر مذهبی پیروی کنند.
4 ــ عدم تمرکز به معنی تقسیم اختیارات میان حکومت مرکزی و حکومت های محلی برای کارایی و دمکراسی بیشتر ضرورت دارد. تصمیم گیری امور محلی در هر محل باید تا پایین‌ترین واحد تقسیمات کشوری توسط مردم محل انجام گیرد. حزب ما در ادامه سنت انجمن‌های ایالتی و ولایتی قانون اساسی مشروطه، حکومت های محلی را در سطح استان و شهرستان و دهستان و روستا پیشنهاد می‌کند. حکومت های محلی بر اصل تجزیه‌ناپذیر بودن حاکمیت sovereignty و تقسیم‌پذیر بودن حکومت government استوار است. کشور ایران یکپارچه خواهد ماند و مردم ایران زیر یک قانون خواهند زیست. اما ایران از یک مرکز اداره نخواهد شد و واحدهای تقسیمات کشوری، امور محلی را از اجرای قانون تا خدمات اجتماعی مانند آموزش و بهداری و امورشهری و اجرای طرح‌های توسعه و مانندهای آن که در صلاحیت حکومت مرکزی نیست با ارگان های انتخابی خود اداره خواهند کرد.
5 ــ در تقسیم بندی استان های ایران که بطور سنتی جنبه جغرافیایی داشته است علاوه بر نظر مردم هر محل، ملاحظات مربوط به توسعه اقتصادی باید در نظر گرفته شود. ایرانیان و کسانی که اجازه اقامت در ایران دارند می‌توانند آزادانه در هر جای کشور سکونت کنند. در تخصیص منابع ملی میان استان ها به آنها که از امکانات کمتری برخوردارند باید بیشتر داده شود تا به میانگین ملی برسند. در ادامه سیاست عدم تمرکز، یک مجلس سنا با نمایندگان برابر از همه استان ها در کنار مجلس ملی در قانونگزاری شریک خواهد بود.
یگانگی ملی در یک جامعه آزاد و همسود، با نظام دمکراتیک و غیرمتمرکز، به ما امکان خواهد داد که با بهره‌گیری از ظرفیت اقتصادی و فرهنگی بزرگ ایران بهترین سطح زندگی را برای همه مردم ایران فراهم آوریم.”
* * *
اگر قرار است ایران یک آینده آزاد و سربلند با رفاه روزافزون داشته باشد در چهارچوب یک کشور یک ملت، ونظام سیاسی دمکراسی لیبرال و حکومت غیر متمرکز به همه آنها می توان رسید. کسانی که درمیان مردم ایران بجای تاکید بر نقاط مشترک به دنبال شکاف انداختن هستند نمی دانند چه آسیبی به همه ایرانیان از جمله خودشان می زنند. ما به همه آنان اطمینان می دهیم که در حزب مشروطه ایران بزرگ ترین دوستان و همکاران خود را برای ساختن یک جامعه دمکراتیک و غیر متکرکز، یک جامعه شهروندان برابر خواهند یافت. ایران، در مرکز یکی از مهم ترین مناطق جهان، با منابع شگرف و جمعیت جوان درسخوانده و بازار داخلی هفتاد میلیونی، تنها نیاز به هماهنگی و آشتی دادن نظرات و منافع گوناگون لایه ها و بخش های اجتماعی دارد تا جای برجسته خود را در جامعه جهانی بازیابد. این نخستین حقیتی است که می باید دریابیم: هیچ گروهی به همه آنچه می خواهد نمی تواند برسد. دومین حقیقت را از زبان دکارت باید شنید: چندگونگی که به یگانگی نینجامد آشفتگی است و یگانگی که از چندگونگی نباشد ستمگری است.

پاینده ایران
زنده باد ملت ایران
حزب مشروطه ایران

پست‌های مرتبط

قطعنامه کنفرانس اروپائی حزب مشروطه ایران (کنفرانس یک کشور یک ملت)

admin

گزارش کنفرانس اروپائی حزب مشروطه ایران

admin

گزارش دبیر کل

admin

این سایت برای ارائه بهتر خدمات به کاربران خود ، از کوکی‌ها استفاده می‌کند.
This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish
قبول اطلاعات بیشتر