28.8 C
تهران
یکشنبه, اردیبهشت ۲۶, ۱۴۰۰
ایرانی

روضه 28 مرداد، سلطنت و ایران‌بانی

مستند تازه پایان یافته است. ندای وجدان، سراسر ایران را درنوردیده و در بغض ترکیده نوجوانی از نسل‌های بعد، در پیغامی برای سازندگان مستند، متجلی است. چیزی که ظاهرا” برای پادشاه فقید ایران، دور از انتظار نبود. امروز تمدن بزرگ ما به صورت افسانه‌ای درآمده که ظاهرا” با مرگ دمساز شده است، ولی در واقع مانند رودخانه عظیمی است که در زیر کوه‌ها از انظار پنهان شده و خیال می‌کنند که از بین رفته است، اما به حیات خود ادامه داده و با پیدایش خود مایه حیرت همگان خواهد شد. این جریان با تغذیه از ارزش‌ها، خلاقیت، تلاش، اندیشه و استعدادی که ریشه در تمدن ایرانی دارد، دوباره بر اثر رنج‌ها و پیروزی‌های مادی و معنوی مردم ما زاده خواهد شد، هرچند که امروز برخی از این ارزش‌ها بر اثر عوامفریبی، نفاق و روح انتقام‌جویی لگدمال گردیده، ولی یقین دارم که از میان نرفته است و روزی دوباره سربرخواهد داشت.¹
پس از روضه خوانی 28 مرداد در دانشگاه فردوسی مشهد، سلیمی نمین، از قلم به مزدهای جمهوری جهل و فساد، اعترافی سخت جالب را به زبان آورد. پس از سی و سه سال تبلیغات بی‌وقفه، هنوز نیروهای ملی در قالب پادشاهی، بزرگترین دشمن جمهوری جهل و فساد هستند. چه افتخاری از این بالاتر، نهادی که رهبری ایران به سوی مدرنیته را به عهده داشت، همچنان دشمن جهل و خرافات است. انصاف تاریخ و مردم را نمی‌توان از آنها گرفت، حتی اگر ساعت‌ها از فراز منبرهای تلویزیونی، مرید و مرادوار، فحاشی کرد. انصافی که هر انسان آزاده و میهن‌پرستی از آن خالی نیست. امروز که تمامیت ارضی ایران، توسط نماینده‌ای از کنگره آمریکا، هدف قرار می‌گیرد، ارزش تلاش‌ها برای نجات آذربایجان شناخته می‌شود. ارزش اقدام ملی رضاشاه کبیر برای سرکوب تجزیه‌طلبان رنگ به رنگ، برای نجات ایران از پراکندگی، برای مانایی ایرانی سربلند در پیشگاه تاریخ. درباره نامه اخیر این نماینده، ظاهرا” هر کس می‌تواند با خرج دلارهای چاپ آمریکا، نمایندگان آن کشور را به بیان سخنانی محیرالعقول کوک کند. یا آنها را به کارناوالی در پاریس بکشاند و تروریست‌هایی را که سال‌ها برعلیه ایران و ایرانی، دوشادوش سیدالرئیس جنگیدند، اپوزیسیونی آزادی‌خواه معرفی کند. بنابراین، افاضاتی از این دست از نماینده‌ای کم اهمیت، دور از انتظار هم نیست.
امروز ایرانمان از هر سو مورد هجوم و تاخت و تاز است، البته که این پدیده تازه‌ای نیست، اما افسوس که عوامل داخلی دشمن نیز، هماره دست در دست بیگانه، عمل می‌کنند. این اعمال برای کسانی که به دنبال حکومت‌های فردی و مادام العمر منطقه‌ای هستند، قابل درک است، که جز به خود نمی‌اندیشند، مزدوران نیز که جای خود دارند، مأمورند و مواجب بگیر و معزور، اما دیگران را چه می‌شود که پای در راه تئوریزه کردن تجزیه‌طلبی گذاشته‌اند و با اصرار بی‌منطق بر این گژراهه، گلوی ملت ایران را می‌فشارند؟ البته که باید روزی در پیشگاه ملت ایران و تاریخ این سرزمین پاسخ‌گو باشند و در روز داوری، موضوع تنها با اعتراف به خطای تئوریک خود، فیصله نخواهد یافت. این بار، همه اخبار و اطلاعات لازم در دسترس است و تحلیل آنها نیز. جایی که دولت خودمختار کردستان عراق، بی‌موافقت دولت مرکزی، دست به معاملات نفتی با ترکیه می‌زند و عملا” مانند یک کشور مستقل عمل می‌کند، فردا چه کسی می‌تواند مانع تکرار همین عمل توسط کسانی شود که در گوشه‌ای از خاک ایران، حکومتی موروثی بدست آورده‌اند؟. زمانی که تحلیل‌گران نفتی، به وضوح صحبت از مطرح نموده حوزه نفتی خزر به عنوان آلترناتیوی در برابر خلیج فارس می‌کنند و تنها مانع تحقق این امر را که از نظر اقتصاد بین‌الملل مفید می‌دانند، ایران می‌شمارند، آب به آسیاب تجزیه‌طلبان خارجی پناه ریختن، با تئوری بافی‌های بی‌سر و ته چه معنا می‌دهد؟ زمانکه همگان می‌دانند، خط لوله باکو‌ جیهان، اقتصادی نیست و نخواهد بود و تنها راه عبور اقتصادی و امن نفت دریای خزر، ایران است، دوشادوش کسی که رویای آذربایجان ایران را در سر می‌پروراند و پدرش نیز سال‌ها در قالب حزب کمونیست روسیه برای تجزیه ایران تلاش کرد، تئوری بافتن، آیا معنایی جز ایران بربادهی دارد؟ زمانیکه همگان درگیری اقتصادی اتحادیه اروپا را با روسیه بر سر قیمت گاز می‌دانند، آیا تلاش اروپا برای دسترسی به منبع انرژی جایگزین از طریق ترکیه و نفت خزر، از آفتاب روشن‌تر نیست؟ روشن نیست که با تجزیه ایران و بازکردن مسیر لوله‌های نفت خزر به سمت اروپا، روسیه در یک چالش استراتژیک و اکونومیک قرار خواهد گرفت و اروپا از آینده انرژی اطمینان بخش‌تری برخوردار خواهد شد؟، آیا این عمل نفوذ و گسترش جهان غرب به سوی حیات خلوت روسیه را درپی ندارد؟ رقابت‌های آغاز شده برای کنش سیاسی و نظامی در عمق استراتژیک جنوبی روسیه در قفقاز و آسیای میانه، که عمق استراتژیک اروپا نیز محسوب می‌شود، تنها گسترش ناتو به سمت شرق نیست، در این میان مباحثی مانند مواد مخدر، انرژی و عضویت یا عدم عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا را نیز شامل مشود. سوریه نیز که عملا” تجزیه شده است و مقدمات تشکیل کردستان بزرگ فراهم می‌شود، پیشمرگان کُرد، از کُردستان عراق و پیشمرگان کُردستان سوریه، ایست بارزسی نیز در مناطق کُرد‌نشین ایجاد کرده‌اند و البته برای خالی نبودن عریضه، تصاویر دیکتاتورهای درگذشته و حال حاضر سوریه را نیز از دیوارها برنداشته‌اند. اگرچه تصویری از پیشمرگی در حال سواری گرفتن از مجسمه دیکتاتور پدر، مزین تصاویر اینترنت است. در این آشفته بازار قوم‌گرایان، قوم‌گرایان دیگری نیز از راه رسیده‌اند، این قوم‌گرایان اما، از لونی دیگرند، به رنگ اخوان المسلمین و وهابیان سلفی و قوم‌گرایی اسلامی، ظاهرا” کمربند سبز اسلامی به روز شده است و این بار به جای سدی دفاعی در برابر کمونیزم، سدی در برابر نیروهای مترقی و ملی ایجاد می‌کند، سدی که مطالبات ملی مردم ستمدیده و مورد استعمار واقع شده منطقه را، به مطالباتی خشن از جنس مطالبات بیابان گردان، فرو می‌کاهد، همانطور که با قومیت‌گرایی و دامن زدن به مفهوم ارتجاعی تعریف ملت در قالب یک قوم، مطالبات مردم ایران، از آزادی، رفاه و لیبرال دموکراسی، به درگیری بین خودی‌ها و فرسایش نیروها منجر شده و این یعنی نفت ارزان برای بیگانه. باید کلیه نیروهای ملی در این بزنگاه تاریخی، شرایط را به درستی درک کنند و بدانند وظیفه ایران بانی، این بار بر عهده ایشان است. مگر فریدون در البرزکوه پناه نگرفت؟ مگر سربازانش قربانیان از بند رسته آژیدهاک نبودند؟ اردشیر چگونه ایران‌بانی کرد؟، مگر رسن‌ها فرود نیامد و حسنک بردار نشد؟ مگر نادر و وکیل الرعایا و عباس میزرا و میرزا ابوالقاسم قائم مقام و امیر کبیر و ستارخان و باقرخان و بسیارانی دیگر، ایران‌بانی نکردند؟ مگر قیام دلیرانه رضاشاه کبیر، حیات دوباره‌ای به ایران نبخشید؟ این بار نیز بر ایرانیان است که مام میهن پاس دارند و هر قوم، از رنگین کمان رنگارنگ ایرانیان، خود وظیفه دفاع از ایرانشان را در برابر ملت‌سازان و بیگانگان و تئوری پردازان رنگ به رنگ، به عهده بگیرند. در این میان، تکیه گاه ایرانیان معین است. این را سلیمی نمین هم فهمیده است، می‌داند تنها ایران‌بانانی که در طول تاریخ، او و هم مسلکان بیابانگردش را به زباله‌دانی تاریخ سپرده‌اند، چه کسانی هستند. این بار نیز همان است، اتحاد نیروهای ملی، گرد ایران، تمامیت ارضی و یکپارچگی ملی آن، به همراه مطالبه حکومتی برآمده از منشور جهانی حقوق بشر، پادزهری است که خسارات ناشی از هجوم مادی و معنوی بیگانه را به حداقل می‌رساند. نیروهای ملی باید با درک شرایط حساس پیش رو، تا دیر نشده بر حول اصولی معین، همه فهم، همه خواه و ملی، گرد هم آیند. فشارهای اقتصادی و آشفتگی‌های بوجود آمده در اثر بی‌سیاستی دولت‌های نهم و دهم جمهوری جهل و فساد، به همراه تحریم‌های بین‌المللی که شرایط را سخت‌تر می‌کند، عنقریب به تنش‌های سیاسی و اجتماعی در ایران منجر خواهد شد. تجزیه‌طلبان، پیدا و پنهان در حال دسته‌بندی و اعتلاف هستند و می‌خواهند از خلأ قدرتی که در مرکز پدید خواهد آمد، نهایت استفاده را ببرند، این شرایط، الزامی را که سال‌هاست فقدان آن احساس می‌شود و در شرایط عدم وجود آن عمر زیان بار جمهوری جهل و فساد طولانی‌تر شده است، واجب‌تر می‌کند.

ایرانیان، یکپارچه فریاد بزنید، امروز فقط اتحاد.

پست‌های مرتبط

سی و شش سال بعد، به وقت تهران

admin

دوگانه اصلاح، تغییر

admin

در پاس‌داشت انصاف

admin

این سایت برای ارائه بهتر خدمات به کاربران خود ، از کوکی‌ها استفاده می‌کند.
This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish
قبول اطلاعات بیشتر